Núna erum við búin að setja upp litla síðu hér á síðunni með smá upplýsingum um starfið okkar hér Santa Marta. Endilega kíkið á: ,,Starfið okkar“.
Við erum komin með söfnunarreikning á Íslandi! Reikningsnúmerið er: 1185-05-761550 og kennitalan er: 1406892039
Það hefur verið einkenni á ferðalaginu okkar hér í suður Ameríku að við erum yfirleitt að ferðast á rigningartímabilinu, sem virðist vera á mismunandi tíma í hverju landi. Þetta hefur sjaldnast valdið okkur vandræðun, í mesta lagi örlitlum töfum á sama tíma og aðrir hlutar landsins eða landanna eru meira og minna undir vatni. En alltaf komumst við okkar leið.
Við byrjuðum ferðalagið föstudaginn þrettánda sem kann að hljóma illa en fór þó vel og rútu ferðin til Bógota sem var fyrsti áfangastaðurinn gekk alveg merkilega vel þó að nokkrar tafir yrðu á leiðinni. Við gistum á sama hóteli og síðast en því miður hafði vinur okkar Ernesto(kommúnisti með meiru) sem vann þar í febrúar hætt og var því ekki jafn mikið um heimspekilegar samræður eins og áður. Bógota var yndisleg að vanda, ótrúlega falleg og spennandi borg. Við gengum hana fram og til baka og skoðuðum túristastaði, markaði og aðra staði sem myndu ekki flokkast undir þetta tvennt. Þar lét Jónína Sif líka langan draum rætast og keypti sér nýja myndavél (meðfylgjandi eru myndir úr henni), þvílík gleði. Við nutum dvalarinar vel og lögðum spennt af stað til Medellín sem tók vel á móti okkur, talsvert skipulagðari borg en Bógota en ekki eins heillandi að okkar mati.
Rútuferðin var heldur sérstök, jafnvel þó að við höfum lennt í örugglega öllu sem getur talið skrítið eða sérstakt í rútuferðum hingað til. Þetta skipti var hinum frábrugðið að því leyti að hálfa leiðina til Medellin (4 klst) var rútubílstjórinn með útvarpið í botni að hlusta á særingarþátt. Þar hringir fólk inn sem er andsetið af kölska eða einhver nákominn og útvarpsmaðurinn/særingarmaðurinn særir fólkið í beinni. Þessu fylgja mörg skrítin hljóð og öskur sem var heldur erfitt að sofna við. Svo má ekki gleyma að nefna að rútubílstjórinn var eineygður, sem aftraði honum þó ekkert í frammúrakstri og að keyra langt umfram löglegan hraða! Já eineygður rútubílstjóri sem hlustar á særingar fannst okkur mjög sérstakt að sjá.
Fyrsti dagurinn í Medellin var þó tekin með trompi og var án efa einn sá merkilegasti en nokkrum klukkustundum eftir að við komum fórum við í túr um borgina þar sem við vorum kynnt fyrir lífi Pablo Escobar, sáum hvar hann dó, gröfina hans og fleiri merkilega staði úr lífi hans. Það var þó heldur ómerkilegt miðað við það sem kom eftir það, en þá fórum við heim til bróður hans, Roberto Escobar. Þar fengum að sjá hvernig hann býr, kynnast sögu þeirra bræðra og spyrja hann út úr lífi sínu og Pablos, en þeir voru mjög nánir. Roberto býr í vel útbúnu húsi í einni af hæðunum í Medellin, áður umkringdi skógur allt húsið sem gerði það að einum uppáhalds felustað Pablo Escobar, en hann var einmitt í þessu húsi kvöldið áður en hann var drepinn. Frá húsinu liggja nokkrar leynileiðir svo þeir gætu flúið, auk þess sem Roberto hafði útbúið eftirlitsmyndavélar til að fylgjast með umferð í nágrenninu. Inn í húsinu var amk eitt leyni herbergi á bak við skáp, auk þess sem skrifborð sem þar var, var í raun búið til úr leynihólfum.
Roberto lýsti bróður sínum sem miklum engli og greinilegt að samband þeirra bræðra var mjög náið og struku þeir meðal annars saman úr fangelsi. Roberto svaraði öllum spurningum eftir bestu getu, en hann heyrir hinsvegar mjög illa og sér eftir að hafa orðið fyrir nokkrum banatilræðum. Síðast var reynt að mann-ræna honum í september í fyrra þegar hópur manna kom heim til hans í þeim tilgangi að finna kókaín peninginn frá gullárum Pablo. Í húsinu mátti enn sjá ummerki þessa tilræðis sem þó mistókst því útum allt voru byssu göt í veggjum og gluggum. Huggulegt.
Roberto var mjög hrifinn af starfinu sem við vorum að gera hér í Santa Marta, en í dag rekur hann einnig samtök sem eiga að stuðla að betra lífi í fátækrahverfum Medellín og finna lækningu á HIV/alnæmi. Hann gaf okkur því tölvupóstfangið sitt og bað okkur um að vera í sambandi ef við vildum vinna fyrir hann, auk þess sem hann bað okkur að dreifa auglýsingamiðum um þennan kynningartúr á lífi Pablo Escobar, en allur ágóði af honum á að renna til þessara samtaka…
Í Medellín skemmtum við okkur líka konunglega í metróinum og metró kaplinum, en það kom virkilega á óvart að sjá svona góða samgöngu möguleika hér í Kólumbíu. Metró kapallinn var þó mesta snilldin en hann er gerður til að þjóna fólkinu sem býr í snarbröttu hlíðunum umhverfis borgina og er í raun bara kljáfur sem fer á milli stoppustöðva. Útsýnið úr honum var alveg hreint magnað. Við tókum kljáfinn nokkrum sinnum og fórum með honum alla leið upp á top en þar var þjóðgarður sem hægt var að ganga um skóginn, fara á hestbak, hjóla, skoða mjög flotta og umhverfisvæna hesta/hunda lögreglustöð, fara í heimsókn á bóndabæi, læra að föndra og eiginlega gera bara hvað sem var. Við nutum þar útverunar í talsvert svalara loftslagi en í Santa Marta sem var ágæt tilbreyting og skoðuðum hesta og hundalögreglustöðina sem var nánast algjörlega sjálfbær með allt. Það var ákaflega áhugavert.
Við skoðuðum líka miðbæinn en hann var svo sem ekkert sérstakur, þó voru þar margar stórar byggingar og háhýsi, flest allt reist/sprengt á tímum Pablo Escobar.
Eftir Medellin lá leið okkar norður í átt að Panama á stað sem heitir Turbo og þaðan ætluðum við að sigla til bæjar sem heitir San Francisco. Venjulega hefði aksturinn til Turbo átt að vera átta klukkutímar en vegna skriðufalla töfðumst við um sólahring. Það var því ljúft þegar við komust loksins til San fransisco sem var PARADÍS það var alveg ótrúlegt að koma með bátum upp að bryggjunni og sjá allar fallegu strendurnar allt í kring og frumskóg sem sumstaðar náði nánast út í sjó. Við vorum einu túristarnir á þessum fallega stað þar sem ekki eru til bílar né mótorhjól og fólk ferðast einungis um á hestum, ösnum og fótgangandi. Þar var rafmagn líka af skornum skammti eða einungis í sex klukkutíma á dag. Húsin voru opin þannig að gestir og gangandi gátu gengið inn og út að vild. Glæpatíðnin þar er líka engin en Ralf, eigandi hótelsins sem við vorum á sagðist aldrei hafa tapað þar neinu sem hann grunaði að væri af annara völdum, samt geymdi hann fartölvuna sína inn í eldhúsinu en á því var hvorki ekki hægt að loka né læsa og ekki einu sinni gert ráð fyrir að það verði einhverntíman hægt. Af þessum ástæðum var enginn lögreglumaður á svæðinu og sá næsti var í meira en klukkustunda bátsferð frá bænum, en bærinn er algjörlega utan við vegasamband. Þar búa þó um 300 manns og á sveitabæjum í kring um 200 manns. Þvílík vin.
Í San fransisco áttum við góðar stundir, bökuðum þýskt brauð (Ralf, eigandinn var þýskur), grilluðum mat inn í bambus á báli, fólkinu á svæðinu til mikillar undrunar, en þau höfðu aldrei séð þetta gert og spurðu hvort það væri mikið um bambustré á Íslandi. Við fórum líka í fjallgöngu þar sem við sáum tvær tegundir af öpum og heyrðum í einni til viðbótar, sáum eitraðan frosk, slöngu, heyrðum í erni og sáum endalaust af köngulóm, fiðrildum og skrýtum flugum. Í skóginum voru líka risatré með svo breiðum stofni að það hefði þruft 10 einstaklinga til að faðma tréð. Við böðuðum okkur líka í náttúrulegri laug og hoppuðum fram af smá fossi. Dagarnir á þessum draumastað voru svo sannarlega góðir þrátt fyrir að moskítóflugurnar reyndu eftir bestu getu að stinga okkur á kvöldin. Kannski bara eðlilegur tollur.
En það var þó ljúft að komast aftur heim til Santa Marta en það tók okkur um 20 klst að fara frá San fransisco og aftur heim, en á þeirri leið voru endalaus lögreglu stopp þar sem leita þurfti aftur og aftur í farangrinum okkar og á farþegunum. Jónína var þó heppin að vera af kvenkyni þar sem allir karlar þurftu að fara úr rútunni og láta lögregluna leita á sér… en þrátt fyrir það var þó þreytandi að vera vakinn upp á klukkustundar fresti til sýna ofaní töskur og framvísa skilríkjum.
Í gær slökuðum við svo bara á eftir ferðalagið og fórum á hundasýningu. Það var merkileg upplifun, en var hún heldur smá í sniðum þar sem margir hættu við að koma vegna flóða og lélegra vega vegna rigningana sem hafa herjað á landið undanfarið. Sýnendunum fannst mjög merkilegt að þarna var íslenskur hundeigndi og ræktandi og spurðu Jónínu Sif um allt sem viðkom íslenskum hundaheimi og báðu hana um að skoða og þukla á öllum hundunum á svæðinu og vildu fá álit hennar á þeim öllum. Hún var kynnt fyrir sýningarstjóranum og formanni félagsins og fékk algjöra heiðursmeðferð. En sýningin var flott og margir hundar af góðum gæðum þó að sumir þeirra væru heldur stórir og greinileg norður amerísk áhrif á mörgum þeirra. Inn á milli voru líka ræktendur sem voru mjög hugsandi og flestir ef ekki allir veiði og vinnuhundarnir sem þarna voru, voru einnig notaðir í vinnu, sem er ákaflega áhugavert.
En nú taka við síðustu dagarnir okkar hér í Santa Marta, við ætlum að reyna að njóta þeirra vel mögulega fara á ströndina og borða endalaust af suðrænum ávöxtum og bara lifa lífinu eins vel og við getum.
Hafið það gott heima á Íslandi og sjáumst brátt.
Að endingu viljum við líka minna á söfnunina okkar en hún er enn í fullum gangi og vantar okkur meiri pening til að halda áfram byggingu skólans.
Kærar kveðjur,
Jónína Sif og Kjartan
Hæ, nú er orðið svolítið langt síðan við létum í okkur heyra en það er bara afþví að það er alltaf svo mikið að gera. Hver sem heldur að við séum bara í fríi hefur rangt fyrir sér ;o)
Við höfum nú loks byrjað að vinna í lóðinni þar sem nýji skólinn á að rísa. Það hefur kostað ansi hreint margar blöðrur enda vorum við ekki í mikilli skóflu og haka þjálfun þegar við byrjuðum að jafan lóðina fyrir viku síðan. Það er alveg hreint hræðilegt að vinna í svona miklum hita, svitinn lekur af okkur eins og hann fái borgað fyrir það og pásurnar þurfa að vera vandræðalega margar svo að það líði ekki yfir okkur, og þrátt fyrir vatnsdrykkju og fyrirhyggjusemi fékk Kjartan hitaslag eftir daginn. En það er samt merkilega hressandi að vakna snemma áður en sólin er orðin alltof heit til að fara grafa og moka – þangað til það verður of heitt!
Skólastarfið sjálft gengur rosalega vel og krakkarnir ertu alltaf að taka framförum. Það er ótrúlega gaman að sjá mun á krökkum sem við áttum engan veginn von á að myndu fara að taka námið alvarlega sem og hinum sem reyna alltaf að vinna vinnuna sína eins vel og hægt er. Auðvitað kemur þó upp að krakkarnir vilja ekki læra, heldur frekar fara út að leika og við reynum að gera það líka og fara flestir föstudagar í íþróttir og leiki, sem er sko lang vinsælast. Hins vegar þegar það er ekki í boði að fara í leiki, þá eru þau óhrædd við að reyna hina týpísku Suður Amerísku leið að; gera uppreisn!
Páskarnir hér voru ekkert sérstaklega páskalegir, í þeirri meiningu aðallega að hér eru engin páskaegg. En við borðuðum bara nóg af öðruvísi góðgæti og góðum mat. Við vorum einnig með gest hjá okkur alla páskana, hana Andreinu frá Venezuela. Það var mjög gaman, ágætis tilbreyting að vera fleiri í húsinu og það ýtti okkur aðeins í gang að skoða túrista hlið Santa Marta en við höfum ekki beint stundað túristabúðirnar hingað til. Páskarnir fóru líka í að liggja á ströndunum hér í kring og njóta þess að vera í vikufríi því yfir páskana voru skólarnir lokaðir. Við fengum einnig gott tækifærir á að æfa spænskuna, því hér var bara töluð spænska alla páskana 
)
Núna erum við að reyna skipuleggja tveggja vikna ferðalag um Kolumbíu, en við ætlum að reyna nota síðustu vikurnar okkar í að skoða landið en við höfum eiginlega ekkert gert af því ennþá. Það verður þó að koma í ljós hversu mikið við náum að gera á þessum tíma og hvað peningarnir leyfa. Auk þess hafa rigningarnar valdið nokkrum usla, þó ekki eins miklum eins og í fyrra þegar 1.5 manns milljón misstu heimili sín og þúsundir dóu. Rigningarnar hafa ekki enn náð hingað til okkar en hverfið sem við vinnum í Los Fundadores fór alveg svakalega illa út úr rigningunum í fyrra og hafa hverfisbúar unnið að því síðustu vikur að koma upp varnarveggjum til að vernda hús sín fyrir vatnsflauminum. En hverfið ber þess enn merki að stífla sem er staðsett fyrir ofan hverfið brast með þeim afleiðingum að vatnið skolaði næstum hálfu hverfinu á haf út. Ástæðan fyrir því að stíflan brast var sú að í fyrra þurfti að laga höfnina og voru steinar teknir úr stífluveggnum til að nota í þessar framkvæmdir, án þess að nokkur sæi eitthvað athugavert við það…
Nú höfum við sett metnað okkar í að njóta síðasta mánaðarins hér eins vel og hægt er enda hreint útsagt ótrúlegt að þetta ævintýri taki brátt enda. Við nýtum okkur lágt matvöruverð og eldum ótrúlega góðan mat alla daga og fáum okkur lámark eitt glas af nýkreistum ávaxtadjús á dag. Það er best.
Um síðustu helgi fórum við á stað sem heitir Quebrada de Valencia en það eru afskaplega fallegir fossar þar sem hægt er að baða sig. Við lögðum þó heldur seint af stað og náðum því ekkert alltof miklum tíma þar. Því eins og er svo ákaflega týpískt fyrir kólumbíubúa þá var okkur sagt að rútuferðin tæki max klukkustund en hún tók rétt rúmlega tvær og að við ætluðum að hittast/leggja af stað klukkan 10 en raunin varð að við lögðum af stað klukkan 12… En engu að síður flottur staður og góður dagur.
Það er hinsvegar alveg stórmerkilegt hér, hvað margir þekkja Ísland. Sem dæmi má nefna að í gær vorum við í Exito (Bónus) og þar eru sérstakir starfsmenn sem setja í poka fyrir mann. Pokadrengurinn spurði eins og margir aðrir hvaðan við værum og þegar við sögðumst vera frá Íslandi, spurði hann hvort það væri ekki örugglega staðurinn með öll eldfjöllin og snjóinn. Við jánkuðum því og þegar við fórum kallaði hann á eftir okkur: ,,Landið ykkar rokkar!” Það eru líka ótrúlega margir sem þekkja Björk og Sigurrós og einnig er alveg ágætlega mikill fjöldi sem veit eitthvað um goðafræðina og missa þeir hinir sömu sig alveg þegar þeir heyra að Kjartan heitir Thor.
Við erum farin að leita að heimili fyrir Shakiru, vonandi finnum við einhverja góða fjölskyldu fyrir hana. Virkilega leiðinlegt að geta ekki tekið hana með til Íslands, þó við séum ekki endilega viss um að henni finnist það súrt, held að hennar heimili sé og verði alltaf Kólombía.
Vonandi njótið þið vorsins sem samkvæmt Facebook virðist vera komið á klakanum!
Bestu kveðjur,
Kjartan og Jónína Sif
Um síðustu helgi fórum við í Parque Tayrona sem er þjóðgarður hér við hliðina á Santa Marta og er partur af Sierra Nevada de Santa Marta sem er einn stærsti þjóðgarður í Columbíu. Áður fyrr eins og í flestum þjóðgörðum í Kólumbíu var mjög mikið um skæruliðastarfsemi, bæði af hálfu vinstri og hægri sinnuðum, en nú hefur hún minnkað, þó svo að hún er viðurkennd af öllum sem búa hér. Hún er þó ekkert til að óttast fyrir okkur túristanaJ Við fórum með vinum okkar frá Englandi þeim Andy og Lauren en eftir ferðina héldu þau ferðalagi sínu um suður Ameríku áfram. Þessi staður er hreint út sagt paradís!
Við vorum komin í Parque Tayrona um hádegi á föstudag. Við gengum svo í um þrjá klukkutíma í gegnum frumskóg og yfir fallegar strendur til að komast á áfangastað, Cabo de San Juan. En það er ótrúlega falleg strönd með gistiaðstöðu. Á leiðinni þangað munaði þó mjóu að við lentum í vandræðum. Jónína gekk fremst í hópnum og var að horfa upp fyrir sig þar sem hún taldi sig hafa séð apa í tré einu, en það er mikið um „Howler monkeys“ í þjóðgarðinum. Rakleiðis á eftir henni kemur svo Kjartan sem fetar í fótspor hennar en er þó að líta niður fyrir sig og sér þá snák liggja 10 cm frá vinstri fæti á göngustígnum. Kjartan brást auðvitað hárrétt við og hoppaði í burt eins og ketti sem er brugðið og byrjaði að hrópa „snákur!“, „snákur!“… Við þurftum að bíða í smá stund eftir að hann færi af veginum svo að ensku vinir okkar gætu haldið áfram. Við höfum ekki hugmynd um hvaða tegund þetta var og hvort hún sé skaðleg. En það var áhugavert að sjá hann. Rétt eftir að við höfðum tekið mynd og hvatt þennan laumu snák, sáum við annan grænann, heldur minni og sprækari sem skaust undan okkur þegar við gengum að honum. –Góð byrjun á gönguferðinni.
Strendurnar voru ákaflega fallegar og sjórinn kristaltær, en því miður er ekki hægt að synda allstaðar í garðinum því eftir því sem austar dregur verður sjórinn hættulegri þar sem straumarnir þarna eru alveg gífulegir. En þar sem við ákváðum að gista var hægt að synda og njóta sín bæði í sjónum sem og á landi.
Ekki skemmdi fyrir að upp við strendurnar voru skógar af pálmatrjám og meðfylgjandi kókoshnetum, Kjartan var einstaklega öflugur í að ná þeim niður og spöruðum við okkur alveg heilan helling í vatns innkaupum með því að drekka bara kókosvatn, en vatn líkt og annað var á uppsprengdu verði í garðinum. Við tókum því með okkur um 1 kg af niðursoðnum túnfisk, nokkur harðsoðin egg, heimatilbúna granólabari og pasta til að spara okkur nokkra aura.
Við fengum okkur þó kvöldmat á veitingastaðnum sem þarna var. Fyrsta kvöldið lentum við í týpískri aðstæðu sem flestir ferðamenn kannast við hér í Kólumbíu. Við vorum fjögur sem vildum kjúklingarétt og báðum við öll um bringu, sem Kjartan ítrekaði oft og mörgum sinnum við þjóninn. Svo kom maturinn, þá kom auðvitað í ljós að af fjórum kjúklingaréttum var bara einn af þeim bringa og þurfti mikið tiltal og leikaraskap til að fá það sem beðið var um. Okkur fannst það mjög fyndið eftirá að við notuðum sömu tækni við að fá okkar framfylgt við þjóninn,- sem var örugglega yfir fertugt, og við notum á börnin í Los Fundadores:p
Fyrri nóttina gistum við í hengirúmum á aðal gistisvæðinu, það var ágætt. Hitt var þó betra sem við gerðum nóttina eftir, en þá gistum við í hálfgerðum turni, byggðum uppá klett sem skagaði út í sjó. Þar blés svo hressilega um nóttina að hengirúmin voru eins og vöggur. Vindurinn gerði það auk þess að verkum að það var heldur kalt, en þungur ölduniðurinn og stjörnubjartur næturhiminn bættu upp fyrir það, auk þess sem útsýnið úr hengirúmunum var hreint út sagt ótrúlegt þegar við vöknuðum.
Við nutum okkur mjög vel í þessari ferð og það var gaman að kveðja vini okkar þarna í þessari paradís.
Núna erum við komin aftur í Santa Marta, páskarnir nálgast og við erum að bardúsa hvað okkur langar að gera um páskana.
Annars af lífinu hér í Santa Marta er allt gott að frétta. Við erum búin að kynnast nágranna okkar honum Javier, sem gerir við utanborðsmótora útá hlaði heima hjá sér og sefur þess á milli í hengirúminu sínu. Honum væri best lýst sem gaur sem maður myndi forðast ef maður væri einn úti á götu með honum, jafnvel hlaupa ef maður sæi hann fyrir aftan sig á daglegu rölti. Já, frekar óhugnalegur gaur þrátt fyrir að vera gæðablóð og dálítið vanti uppá vitið. Hann er byrjaður að stunda það að labba hreinlega inn til okkar bara svona til að segja hæ, og stundum til að hlaða símann sinn sem hann keypti sér um daginn (hann er ekki með rafmagn heima hjá sér;) ). Svo stundum um helgar þegar hann sér okkur uppá svölum með vinum okkar, byrjar hann að syngja mjög hátt og ef hann er í góðum gír jafnvel skeyta einu og einu ensku orði inní eins og „good morning“,“dog“, „hello my friend“,“ happy hour“, sem er mjög fyndið þangað til hann kemur upp stigann hjá okkur og vill vera með okkur í selskapnum.
Svo er það annar nágranni okkar að nafni Alex, sem kallar oft á okkur eitthvað random íslenskt orð eins og „skyr!“, „17.júní!“, „Reykjavík!“, „Brennivín!“, „Kleina“, sem er auðvitað mjög fyndið og áhugavert ef ekki væri fyrir að hann byrjaði að kalla þetta á eftir okkur daginn sem við fluttum inn í íbúðina.
Já það er margt um skrítna nágranna hér og við komum seinna að sjóræningjanum, felix ketti, lupi, boris og gaur sem hangir alltaf í hverfisbúðinnu/pöbbnum og getur aldrei svarað neinu sem við spurjum hann.
En af skólamálum er það helst að frétta að við erum búin að festa kaup á skólalóð, sem er í 5 mínútna göngu fjarlægð frá núverandi skólastofu. Þetta er myndarleg lóð, sem stendur upp á smá hól svo að hún verður síður fyrir barðinu á vatnsflaumum sem myndast á rigningartímabilinu. Eins og stendur þurfum við að jafna hana til að geta byggt húsgrunninn en vonumst til að geta byrjað að byggja sjálfann skólann þegar við höfum safnað nægum pening. Lóðin kostaði 100.000 krónur og er ca 12 x 12m. Núna vantar okkur hjálp við að byggja sjálfan skólann en við erum mjög spennt fyrir þessu öllu og vonumst til að geta hafist handa sem fyrst!
Kærar kveðjur og vonum að þið hafið það öll sem best!
Kjartan og Jónína Sif
Eins og við sögðum frá í síðasta bloggi höfðum við verið að plana ferð til Ciudad Perdida. Við höfuðum þó ekki ákveðið okkur hvenær væri best að fara en vildum þó reyna að gera það áður en rigningarnar hefjast. En því er spáð að í lok Mars og í Apríl muni rigna. Tíminn var því orðinn naumur þar sem hann virðist líða enn hraðar hér heldur en heima á Íslandi svo við ákváðum að drífa ferðina bara af.
Við keyptum ferð ásamt vini okkar frá Englandi, honum Andy og lögðum af stað frá Santa Marta klukkan níu síðasta laugardag (12. mars). Við keyrðum í ca 2 klst að litlu þorpi upp í fjöllunum sem heitir Machete Pelao (sem er víst þýtt á íslensku sem sveðja án miskunnar). Þar fengum við smá hressingu áður en við lögðum af stað í átt að fystu búðunum. Við gengum í fjórar klukkustundir og voru fyrstu þrjár nánast eingöngu upp í móti og talsvert erfiðar. En svo kom að því að við lækkuðum okkur niður að búðunum en þá tók við blaut moldarbrekka og reyndi þá á skíðahæfileika göngumannanna. Á leiðinni fórum við líka nokkrum sinnum yfir ár og sprænur en öll gönguleiðin liggur nálægt eða alveg við ánna Rio Buritaca.
Þegar við komum í búðirnar var tekið að dimma og stuttu seinna fór að rigna. Það var afskaplega notalegt að vera komin í búðirnar og í hrein föt á meðan rigningin dundi á þakinu og spila á spil við kertaljós og drekka heitt kakó, einhverstaðar upp á fjöllum í miðjum frumskóginum. Þessa nótt sváfum við svo í hengirúmum, nánast undir berum himni ef ekki hefði verið fyrir regnskýli yfir okkur og öflugt moskítónet.
Daginn eftir vöknuðum við við sólarupprás, borðuðum morgunmat og lögðum af stað. Þennan dag fórum við einnig mikið upp og niður hæðir og var ein uppleiðin alveg sérstaklega löng og þreytandi enda sól og steikjandi hiti. Við gengum framhjá nokkrum Indjánakofum en á þessu svæði búa Kogi Indjánar, auk þess sem við fórum framhjá litlu indjánaþorpi sem heitir Mutanyi og stoppuðum til að spjalla við indjánana. Indjánabörnin komu og sníktu nammi af túristunum, en talsmaður þorpsins sat bara og tugði kókalauf. Indjánarnir fá greitt fyrir að leyfa túristunum að ganga í gegnum landið þeirra.
Þegar líða fór að hádegi komum við afskaplega góðum baðstað. Við drifum okkur í sundfötin og gengum að ánni. Þar var aðal sportið að hoppa niður af klett og út í vatnið, fallið var ca 6 metrar. Það voru þó ekki allir sem sáu skemmtun í þessu en flestir létu sig þó hafa það, en einn og einn hugrakkur, sneri við þegar upp var komið. Þeir djörfustu klifruðu síðan upp í tré sem slútti yfir ánna og stukku þaðan, það fall hefur sennilega verið um 15 metrar og bara við hæfi þeirra sem eru virkilega vanir að dífa sér. Þarna áttum við góða og kælandi stund áður en við lögðum af stað síðasta spölinn í átt að seinni búðunum. En þennan dag gengum við í um 5 klst.
Við vorum komin í búðirnar um klukkan tvö eftir hádegi og höfuðum því einnig góðan tíma þar til að baða okkur í ánni sem rennur upp við búðirnar. Það var afskaplega notalegt að geta þvegið sjálfan sig og fötin þarna og þurrkað svo allt saman undir sólinni. Seinni partinn fór þó aftur að rigna eins og hafði gerst deginum áður, en þá voru spilin bara dregin fram og spilað fram að kvöldmat.
Þessa nótt sváfum við í kojum, undir moskítoneti og með smá þak til að verja okkur frá rigningu en enga veggi svo það loftaði vel um. Þetta var afskaplega notalegt þó svo að það væri heldur kalt yfir hánóttina.
Þriðja daginn lögðum við svo að stað í átt að síðasta skálanum, við gengum í um það bil 4,5 klst og þurftum nú að vaða yfir enn dýpri ár en áður. Það er hinsvegar alveg ótrúlega þægileg tilfinning að taka af sér skóna og kæla tærnar í kaldri frumskógar á. Síðasti kafli göngunar var þó nokkuð strembinn þar sem við þurftum fyrst að klifra mikið upp í mót, og síðan lækka okkur aftur niður þröngan og nokkuð erfiðan stíg þar sem Andy vinur okkar slapp rétt svo frá stórum fallandi greinum, en að lokum komust allir heilu og höldnu að síðustu búðunum. Við drifum okkur strax í sundföt því þarna var enn einn góði baðstaðurinn og slökuðum á því eftir hádegismat ætluðum við að fara upp að borginni týndu.
Það tók okkur um eina og hálfa klukkustund að ganga upp að borginni, fyrst í gegnum þéttan frumskóginn þar sem við þurftum að oft að nota hendur og jafnmikið og fætur til að komast leiðar okkar, sem þó var auðveldara núna því að við vorum ekki með bakpokana. Loks opnaðist frumskógurinn og þá tók við á sem við óðum yfir og allt í einu sáum við glitta í þrep, og fleiri þrep og eins langt og augað eygði sáum við steinaþrep lengst upp og inn í frumskóginn. Við tvö drifum okkur af stað, meðan restin af hópnum var enn að fara í skóna. Þetta var síðasti kaflinn sem við þurftum að yfirstíga til að komast að borginni, en ekki endilega sá léttasti því tröppurnar eru um það bil 1200 þrep. Það tók því aðeins í lærin og kálfana að ganga þanngað upp en það var sko vel þess virði þegar allt í einu kom í ljós borgargrunnur þarna lengst upp á fjalli einhverstaðar í frumskóginum.
Við köstuðum mæðinni áður en við héldum af stað upp enn fleiri þrep til að skoða borgina sem er á nokkrum ,,hæðum”. En þarna byggðu Tairona indjánarnir borg í kringum 800 e.kr eða 650 árum á undan Machu Pichu. Það var ótrúlega merkilegt að skoða svæðið og magnað útsýni sem við höfðum yfir frumskóginn. Við gengum svo niður aftur þegar var farið að dimma til að komst í búðirnar fyrir myrkur, á leiðinni rákumst við á snák á vegi okkar sem var víst ekkert “svakalega hættulegur” ef marka mátti það sem gædarnir sögðu, en eftir aðvörunina börðust þeir um að ná honum til að sýna hver væri harðastur. Þegar komið var í búðirnar hresstum við okkur við með heitu te gerðu úr kókalaufum, sem var ákaflega bragðgott.
Daginn eftir beið okkar svo langur dagur þar sem við áttum að ganga frá þessum búðum að fyrstu búðunum. Sem betur fer var meira niður á við en upp í móti, enda þreytandi ganga því nú ringdi sem aldrei fyrr og moldarslóðarnir urðu alveg gegnsósa svo að oft var erfitt að feta sig áfram og stundum var jarðvegurinn svo sleipur að það var ekki með nokkru móti mögulegt að standa í lappirnar, auk þess sem á 5 mínútna fresti kom einhver múlasni hlaupandi frammúr okkur sem vandist þó fljótt. Okkur til hjálpar fundum við þykkar trjágreinar og notuðum sem göngustafi til að nota við gönguna, sem bjargaði okkur í þó nokkur skipti frá því að falla ofan í drullupytt eða eitthvað álíka. Það voru afskaplega skítugir gögnugarpar sem komu í búðirnar þetta kvöld og þó okkur hafi gengið ágætlega var það ekki að segja um alla og liðu hátt í tveir klukkutímar frá því að við komum í búðirnar og þangað til þeir síðustu komu moldugir upp yfir haus.
Þessu síðsta kvöldi var fagnað yfir bjór og einhverju undarlegu víni sem gædarnir gáfu okkur, en bragðið skipti þó engu máli, það voru allir svo ánægðir með að hafa klárað þennan dag.
Síðasti dagurinn var nokkuð léttur þar sem meirihlutinn var niður á við. Það tók þó aðeins í hné og blöðrur sem höfuð stækkað örlítið á hverjum degi, alveg frá því að við lögðum af stað. Rétt áður en við komum aftur til Machete Pelao böðuðum við okkur í síðasta skipti í kaldri ánni og komum því fersk og hrein niður í þorpið eftir þessa fimm daga göngu.
Við erum ótrúlega ánægð með að hafa drifið okkur í gönguna enda var hún sko hvers svitadropa virði. Ótrúlega fallegt útsýni og skemmtilegar gönguleiðir í gegnum þéttann frumskóg og yfir endalausar hæðir og ár.
Við lentum þó í enn einu ævintýrinu á leiðinni heim til Santa Marta en meðan við erum að keyra finnum við allt í einu skrítna lykt og svo virðist sem bílstjórinn eigi í einhverjum vandræðum með gírana. Við höfðum þó stoppað stuttu áður þar sem hann var að yfirfara bílinn og átti því enginn von á því að einhvað væri að fara að gerast. En allt í einu finnum við hvernig bílstjórninn missir stjórn á bílnum og hvernig eitt dekkið skoppar undan honum. Bílstjórinn náði þó að stoppa bílinn án þess að til vandræða kæmi og fórum við öll út, þá sáum við að dekkið hafði skotist af og hékk núna á griðingu í vegakantinum. Við fórum því ekki lengra með þessum bíl, og húkkuðum far með rútu inn í borgina. Mælum með myndunum af þessu :’D
Nú er hinsvegar venjulega lífið tekið við, sem er ekkert verra og þrátt fyrir hvað ferðin var skemmtileg er samt afskaplega gott að vera komin aftur heim í litlu íbúðina okkar hér í Santa Marta.
Við erum búin að birta reikningsnúmer fyrir þá sem hafa áhuga á að leggja skólanum hér lið, endilega kíkið á síðuna, starfið okkar. Á næstu dögum munum við svo fara að skoða lóðina sem okkur býðst að kaupa fyrir skólann í Los Fundadores og munum við skella myndum af því auk fleiri myndum af starfinu!
Vonandi hafið þið það öll gott!
Kveðja,
Gögugarpar
Fyrir þá sem hafa áhuga þá erum við búin að bæta við upplýsingum um reikiningsnúmer á síðuna Starfið okkar. Þannig að ef einhver vill leggja okkur lið þá er það hægt núna. Eins langar okkur að biðla til ykkar að ef þið vitið um einhvern, eða einhver samtök sem eru að leggja svona málefnum lið að láta okkur vita. Það þarf svo lítið til að gera skólann að veruleika.
Um helgina fórum við á annað stærsta Carnival í suður Ameríku, sem er haldið í næsta stóra bæ við Santa Marta, Barranquilla. Undirnbúningur fyrir Carnivalið hefur staðið yfir lengi og mikil spenna og eftirvænting leigið í loftinu, því mjög margir hér í Santa Marta fara til Barranquilla á Carnival en auk þess er líka haldið Carnival í minna sniði hér í Santa Marta og auðvitað er Carnival stemming í öllum litlum bæjum hér í kring.
Carnival hátíðin okkar hófst með pompi og prakt í skólanum í Oasis, síðasta föstudag, þar sem við héldum Carnival fyrir krakkana og fjölskyldur þeirra. Það var afskaplega gaman og mikil gleði. Við gátum því miður ekki gert það sama í Fundadores, því aðstaðan þar býður ekki upp á að svona margir safnist saman eins og raunin var í Oasis. Þegar líða tók á skemmtunina hafði safnast saman hópur af krökkum sem höfðu ekki tækifæri á að stunda nám við skólann og í öfundýski byrjuðu að ræna pappagrímum af nemendum skólans, sem svöruðu svo auðvitað fyrir sig með steiptum hnefanum. Þá áttuðum við okkur á að nú væri kominn tími til að ljúka skemmtuninni og halda af stað í þá næstu. Bráðum munum við setja inn Video af skemmtuninni.
Eftir hátíðarhöldin í Oasis fórum við heim og sóttum farangurinn okkar og tókum svo rútu með hinum sjálfboðaliðunum sem ætluðu til Barranquilla. Það var mikil stemming í hópnum fyrir Carnivalinu og allir búnir að kaupa sér eitthvað Carnival tengt eins og bol, hárkollu, grímu nú eða heilan búning. Í Baranquilla gistum við heima hjá vinafólki Oscars, það var bónus, því þau vissu hvar allt var og systir konunar sem bjó í húsinu, var að skipuleggja Carnivalið – heppilegt, auk þess að húsbóndinn var einhverskonar slökkviliðsstjóri á svæðinu.
Fyrsta kvöldið fórum við á útitónleika á Plaza de Paz, það var mjög skemmtilegt, hellingur af fólki og rosalega mikil stemming. Hljómsveitin sem var að spila spilaði týpísk Carnival lög og Kólumbíubúarnir réðu varla við sig. Þeim fannst líka mörgum mjög spennandi að þarna væri kominn hópur af “Gringóum” og vildu dansa með okkur og spjalla sem var að sjálfsögðu bara gaman. Við enduðum svo kvöldið á salsa útipartýi rétt hjá Plaza de Paz. Það var ákaflega skemmtilegt þrátt fyrir að líta út eins og mennskt deig eftir allar maísmjöls bombunar sem við fengum á okkur og svita og froðu!
Á laugardagsmorgun fórum við svo að horfa á skrúðgönguna, hún var ágæt en maður þurfti að borga fyrir að taka þátt og vera með “atriði” svo við stóðum bara drukkum og horfuðum á, sem varð þó þreytandi til lengdar því mörg atriðana voru keimlík og sömu lögin voru spiluð aftur og aftur. Verst var þetta þó fyrir vinkonu okkar frá Englandi, því hún er svo lávaxin að hún sá ekki yfir hausana á Kólumbíubúunum, sem þó eru mjög lávaxnir. Eftir að við höfðum fengið nóg héldum við upp í ferð að leit að einhverju ætilegu sem ekki væri á uppsprengdu Carnival verði. Við fundum góðan stað og átum á okkur gat af götumat og tókum þátt í gleðinni sem þar var.
Seinna um kvöldið fórum við svo að tónleikasvæði, en þar sem það kostaði inn á tónleikana ákváðum við bara að skemmta okkur með öllu fólkinu sem týmdi ekki á tónleikna og skemmti sér fyrir utan. En það var einungis tveggja mannhæða hár veggur sem skildi tónleikagestina og “fólkið” að. Við gátum því vel heyrt öll lögin og séð tónlistarmennina á risa tjaldi. Algjörlega tilgangslaust að borga sig inn! Þetta reyndist vera hið besta partý. Þarna á götunni voru um 1000 nískir Carnival gestir sem skemmtu sér konunglega. Þegar líða tók á kvöldið breyttist partýið í risa froðupartý og enn seinna varð risa vatnsslagur, sem var ágætt til að þvo froðuna framan úr liðinu. Þetta var ótrúlega skemmtilegt!
Á sunnudeginum fórum við aftur að skoða skrúðgöngu (sem átti víst að vera betri en sú fyrri) og náðum einhvernveginn að svindla okkur inn á svæði sem venjulega þarf að borga fyrir að sitja/standa á. Það gerðist bara óvart en var okkur til mikilar gleði og nú gat litli Englendingurinn loksins séð hvernig Carnival skrúðganga lítur út. Þarna vorum við heillengi og nutum þess að horfa á herlegheitin, drekka kaldan bjór undir skínandi sólinni. Þegar fór að dimma ákváðum við að fá okkur eitthvað að borða og eftir það ætluðum við á skemmtistað til að fagna Carnivalinu enn frekar. Við fórum á skemmtistað sem við höfðum heyrt að væri frábær (eins og alltaf var sagt um allt;) ) og vorum nokkuð spennt. En þegar þangað var komið var þar afskaplega mikið af fólki að við komumst varla fyrir. En fyrir utan skemmtistaðinn beið okkar fólkið sem við gistum hjá. Þau voru ákaflega spennt fyrir því að taka okkur á annan skemmtistað sem þau sögðu að væri jafnvel enn betri. Við fylgdum þeim því spölkorn niður götuna og komum að stað sem við fyrstu sýn virtist ágætur. En þegar við skoðuðum málið betur kom í ljós að þarna var bara gamalt fólk að borða arepur og einn flóttamaður af elliheimili að dansa lostafullann dans.
Við sáum að þetta væri sennilega ekki staðurinn sem okkur langaði að eyða kvöldinu á, en fyrir kurteisis sakir ákváðum við að þiggja einn bjór og settumst niður til að horfa á herlegheitin. Eftir bjórin sögðum við húsráðendunum að við ætluðum að fara annað þar sem við gætum dansað. Hann benti þá á gólfið fyrir framan okkur og sagði að við gætum vel dansað þar. Síðan færði hann borðið sem hefði mögulega geta talist fyrir okkur og spurði hvort við ætluðum ekki að kaupa meiri bjór. Þetta varð því allt hið vandræðalegasta því þau voru svo ákaflega spennt fyrir því að hafa okkur þarna en við vorum hinsvegar alveg á öfugumáli og vildum helst vera allstaðar annarstaðar. Það endaði þó þannig að við gerðum okkur þetta að góðu og þegar upp var staðið áttum við heljarinnar gott kvöld þarna, þegar gamalmennin höfðu eitt af öðru tínst heim á elliheimilin sín.
Eftir að hafa skemmt okkur þarna í dágóðastund fórum við “heim” en þar var sonur hjónana með party og gerðumst við boðflennur þar sem var ákaflega gaman. Þar sátum við við drykkju og dönsuðum ca. annað hvert lag þangað til húsbóndinn á heimilinu gat ekki drukkið meira og náði á einhvern ótrúlegan hátt að komast í bólið. Svo að nóttin endaði svo sannarlega vel.
Á mánudagsmorgun ákváðum við að fara aftur til Santa Marta til að ná í skottið á Carnivalinu hér. Við vorum komin heim í íbúðina um hádegi og tókum okkur smá síestu áður en við fórum í yfir í næstu götu ásamt Andy, Lauren (litli englendingurinn) og Jorge en þar var svona ekta hverfis carnival og flestir sem búa hér í Los Cocos voru þarna saman komnir. Þetta var ótrúlega gott kvöld og margir komu að tala við okkur og flestir vissu eiginlega allt um okkur, það er greinilegt að það er talað um Íslendingana í hverfinu. Þar var eins og oft áður dansað á fullu, allir að bjóða drykki og mikið um drukkna sjómenn sem þurftu að segja ævisögur sínar og þess á milli gleyma sér og skreppa að dansa og koma svo aftur og byrja allt uppá nýtt! Þegar fólkið fór svo að tínast heim til sín fórum við ásamt strák sem býr hér í húsinu og vini hans niður á strönd þar sem við sátum og spjölluðum lengi fram eftir.
Við enduðum svo Carnivalið næsta dag á því að fara til Taganga og njóta sólarinnar þar. Á ströndinni var Panflautu hljómsveit að spila. Þeir lofuðu mjög góðu í byrjun þegar þeir léku einungis ýmis þjóðlög en þegar leið á daginn fóru þeir að spila Panflautu cover af europopi sem var heldur slappt. Við sáum líka minnstu skrúðgöngu Carnivalsins í Taganga, en það skipti ekki máli því stemmingin var alveg jafn góð.
Í gær tók svo venjulegt líf við. Við gátum þó ekki farið í Fundadores að kenna því við þurftum að fara á skrifstofu DAS (útlendingaeftirlitið) og sækja um Visa. Við fórum um klukkan 10:30 um morguninn en vorum ekki komin með vísa fyrr en klukkan 16:30. Ástæðan var endalaus bið, hæg vinnubrögð, endalaus pappírsvinna og ótrúlega löng síesta. Skrifstofan lokaði neflilega milli 11:30 og 14:00 og þá þurftu allir að fara og koma svo aftur til að halda áfram. Þegar við fengum svo passan aftur í hendurnar urðum við líka fyrir vonbrigðum að sjá að við fengum bara Visa til eins mánaðar, svo eftir mánuð þurfum við að framlengja aftur… eins gott að þetta taki ekki svona langan tíma þá! En eins og við sögðum, þá tók venjulega lífið við 
Núna erum við búin að skipuleggja ferð til Ciudad Perdida sem er forn Indjánaborg hér í Sierra de Nevada de Santa Marta. Borgin fannst árið 1972 en hefur einungis verið opin fyrir túrista síðan 2005 (Þó að ferðamenn hafi vissulega farið fyrr) en ástæðan var sú að á þessu svæði var mikil kókaínframleiðsla sem og skæruliðavirkni frá öllum pólitískum hliðum. Þessu hefur nú verið ýtt til hliðar svo að ferðamenn geti gengið um svæðið. Því miður þýðir það ekki að þetta hafi allt verið upprætt, þetta færðist bara til í staðinn. Við erum afskaplega spennt fyrir ferðinni en þetta er 6 daga ganga í gegnum frumskóg og yfir ár og á næturnar munum við sofa í hengirúmum með öflugum moskítónetum.
Annars höfum við ekki frá fleiru að segja í bili. Enda er þetta blogg orðið nokkuð langt. En vonandi hafið þið það bara öll gott heima á Íslandi eða hvar sem þið eruð niðurkomin!
Kærar kveðjur,
Jónína Sif og Kjartan
Nu hofum vid verid her i ca. manud!
…Og hofum fra morgu ad segja!
Vid buum i hverfi sem heitir Los Cocos, sem dregur nafn sitt af palmatrjam sem einhverntiman hafa verid thar en vaentanlega verid keyrd nidur af odum taxabilstjorum sem herja a borgina. Hvert sem vid forum tha er bipad a okkur af blodthyrstum taxabilstjorum sem skilja ekki ad hvitt folk geti labbad. Thad er vaegast sagt pirrandi en svona er vist heimurinn.
Annars gengur allt sinn vanagang, vid njotum thess ad kaupa agaetis nautakjot og adra matvoru fyrir litid sem ekki neitt, tho ad samt sem adur finnst okkur margt anskoti dyrt en thad er vaentanlega utaf thvi ad allt kostar thusundir og meira af pesoum! T.d. skritid ad kaupa ser mjolk a 7000 pesoa…(ok. 5 litrar af mjolk fyrir ykkur sem reiknudud thetta i kronum)!
Vid erum nykomin heim fra Bogota, hofudborgarinnar, en upprunalegi tilgangur ferdarinnar thangad var ad saekja studentavisa fyrir Kjartan. Vid logdum af stad sidasta fostudag og tok rutuferdin 19 klst og var leidin hvorki meiri ne minni en 1000 km og sidasti kaflinn klifur uppi 2600m haed thar sem borgin kurir i midjum andes fjollunum. Vid komuna til Bogota tok a moti okkur Islenskt blautt sumarvedur sem ad var eins og versti vetur fyrir strandabuana sem eru ordnir vanir tropicalska loftslaginu og tala um ad thad se kalt ef hitinn fer nidur fyrir 30ºc. Bogota er yndisleg borg (thad er ad segja 10% af henni a daginn). Hun hefur yfir ser evropskan keim tho ad latino menningin se aldrei langt undan. Bogota er supa og sudupottur Kolumbiu, thar er allt ad gerast! Blomstrandi menning, endalaus motmaeli, baratta milli haegri og vinstri sinnadra ofurhuga (Skaerulidahreyfinga) og inn a milli ma finna venjulegt folk sem lifir venjulegu lifi, hvad sem thad nu er. Vid gistum a storskemmtilegu gistiheimili sem innihelt oll hraefni supunnar sem Bogota er. Sa sem rak gistiheimilid var gamall professor sem laerdi i Russlandi a timum ofur kommunisma og var einnig dyggur studningsmadur vinstri sinnadra skaerulida (FARC). Hann bolvadi thvi ad Alvaro Uribe (fyrrv. forseti Kol.) hafi ekki daid i sprengjuarasum sem voru gerdar ad forsetahollinni fyrir 8 arum, tveimur gotum nedar en hotelid okkar var.
Vid saum margt i Bogota, forum a gullsafnid vidfraega, saum forsetahollina, plaza Bolivar, marga markadi og mjog ahugavert logreglusafn.
Hinir koldu vindar Andesfjallanna breyttu upphaflega markmidi ferdarinnar: ad saekja studentavisa. Kjartan er haettur vid ad fara i haskolann (¡ta ta!) og hefur akvedid ad kenna vid skolann thar sem Jonina er ad vinna. AFHVERJU? Ju, thegar hingad var komid attadi hann sig a thvi ad haskolinn vaeri timathjofur og ad haegt vaeri ad fa miklu betri innsyn i ekta Kolumbiskt lif med thvi ad kenna i Barrioinu. Thannig munum vid einnig geta ferdast meira og einbeitt okkur meira ad sameiginlegum markmidum. ( + thad ad starfsfolkid i deild erlendra nema i thessum blessada haskola eru satt ad segja, an grins algjorir halfvitar, thratt fyrir goda framkomu og kurteisi.)
Vid erum thvi afskaplega spennt fyrir komandi vikum og manudum og hofum margt a deiglunni. Nuna erum vid ad reyna ad safna 600.000 isk til ad geta byggt nytt skolahusnaedi i hverfinu sem vid vinnum i, en thessi peningur mun nytast til ad kaupa husnaedi, innretta thad og gera thad ad starfhaefum skola. En adstaedurnar sem vid vinnum nuna i eru afskaplega bagar. Folkid sem byr i thessu hverfi lifir vid mikla fataekt, kugun og ofbeldi og sest thad best a krokkunum.
En latum betur i okkur heyra fljotlega sennilega um helgina og sendum myndir fra Bogota, skolanum og ollu hinu.
Bestu kvedjur,
Kjartan og Jonina Sif
